Bente en de (wilde) planten — Mijn Wilde Hart

« Een open raam in de lente. Frisgroene boombladeren die droomachtig bewegen in een lentebriesje. Een knalblauwe lucht. Je ligt op bed. Middag dutje. Je hoort vogels, kikkers, een rivier, het gezoem van een hommel…. Je ligt te rusten. Echte rust. Zonder telefoon, zonder afleiding. Half in een droom, half in een droomachtige realiteit. Toch volledig in het moment.

Frisheid van de lakens, zoete warmte van de lucht. Geur van gras en seringen…

Dit kan het leven zijn. Zo af en toe… Zo nu en dan… Als je het toelaat, tussen alle intensiteit en absurditeit die deze wereld ook met zich meebrengt. Ervoor kiezen om te ademen. Eventjes. Een momentje. Te voelen: alles is goed. »

Voor mij was de ontdekking van de herboristen en plant-wereld een beetje zo’n moment. Mijn schouders konden zakken, stress viel weg, de wereld had ineens duizenden mogelijkheden en ik kon ademen. Alles viel op z’n plek.

Al sinds ik een klein meisje was, werd ik naar de groene wereld getrokken. Vooral met een aantal bomen had ik een bijzondere band. Regelmatig praatte ik met spinnen, slakken, libelles… eigenlijk iedereen die een gesprek met mij wilde aangaan. Die liefde en bewondering / verwondering van de natuur, van de wereld om ons heen, die is er altijd geweest.

Sinds ik hier in de watermolen woon, nu alweer 13 jaar, krijgt die liefde de vrije hand, en mijn animistische kant vrijuit de ruimte.

~

De wilde planten om mij heen begonnen al snel mijn aandacht te trekken. Ik werd nieuwsgierig. Ik vroeg me altijd al af hoe de mensheid voor ‘historie’ leefde. Hoe kookten, aten onze verre, verre voorouders? Wat deden zij in geval van ziekte? En nu, hier meer in de natuur, begon ik me af te vragen: Wat voor geheimen dragen die planten met zich mee? Waar werd dit vroeger voor gebruikt? Giftig? Beetje giftig? Eetbaar? Ik begon van alles te ontdekken. Er ging letterlijk een wereld voor me open. Wortels uitgraven, siroop en bloemen jams, wilde salades…

Maar het was pas toen ik rond 2018 een interview met Rosemary Gladstar hoorde, dat ik besefte dat er herboristen bestonden. Dat er een hele wereld bestaat met mensen die hiermee bezig zijn, die een passie hebben voor wilde / geneeskrachtige planten.

Ik dook in de wondere wereld van de herboristen, luisterde podcasten, verslond boeken en probeerde van alles uit. Heerlijk vond ik het om te ontdekken dat dit bestond! Een gevoel tussen rust en excitement. Ik had het gevoel dat ik ‘mijn soort mensen’ gevonden had, mijn stamgenoten! De één meer wetenschappelijk, de ander spiritueel, de ander weer aards en duidelijk….traditioneel en modern: herboristen komen in duizend vormen. Maar ze hebben allemaal ‘iets’ gemeen. Wat dat is kan ik niet zeggen. Misschien is het die verbintenis met die groene wereld wel.

Ondanks het feit dat ik net mijn tweede dochter had gekregen, kon ik mezelf niet meer weerhouden en meldde mij in 2019 aan voor Rosemary’s ‘Science and Art of Herbalism’ cursus.

Wat was ik blij dat ik met plantgeneeskunde bezig was toen covid uitbrak. Die kracht dat je niet met lege handen staat, dat je van alles kunt doen om jouw lichaam en die van je geliefden te versterken. Echt power to the people!

Want dat is het uiteindelijk: plantgeneeskunde, kruidengeneeskunde, is een volksgeneeskunde. Het is zo vervlochten met de mensheid. Wij zijn wie wij zijn, en wij zijn zo geëvolueerd, door en met de planten om ons heen. Hand in hand. Ze horen bij ons. De stoffen uit die planten hebben een effect gehad op onze genetische evolutie. Als je iets in je lichaam opneemt, verteerd en dat honderduizenden jaren doet, dan maakt het deel uit van jou.

Omdat kruidengeneeskunde, geneeskunde van ‘het volk’ is, is het geen ‘baan’. Het kan een baan worden, maar het bestaat in zoveel vormen. Elke cultuur, elk land heeft weer andere vormen van plantgeneeskunde. Andere planten, andere methodes van voorbereiding, andere spiritualiteit die de genezing begeleidt. Het is niet zoals een bakker: je leert dit, je gaat stage lopen, en je gaat in een bakkerij werken. Het is iets vaags. Je weet dingen over planten, je voelt ze, of je kent ze op wetenschappelijk niveau. Je gebruikt ze in ieder geval. Jouw manier van leren, begrijpen, voelen en doen is jouw eigen.

Voor mij is plantgeneeskunde vooral ook levende geneeskunde. We halen geen stofjes uit de plant en gebruiken alleen dat stofje, maar juist de plant (of een deel van de plant - wortel - blaadjes - bloemen) met al zijn bestanddelen. Die bestanddelen zijn in perfecte balans, ze vormen samen een geheel. Misschien is het effect zachter dan als je ‘het stofje’ er in een laboratorium uit haalt, maar er zijn vaak ook minder bijwerkingen. Het is een levend wezen.

Planten zijn niet alleen ‘materie’, maar hebben ook een spirituele kant. En die spirituele energie, van de plant, die neem je ook tot je. Neem eens een ui in je hand en omsluit hem met je vingers. Je voelt dat hij bomvol energie zit. Die energie, die eet je op. Dat is zo fijn dat dat gewoon kan en dat we daar toegang tot hebben. Allemaal mooi, vers groente en fruit, vol leven, die wij naar binnen kunnen werken. Planten, vol leven, die wij kunnen gebruiken om ons te versterken. Het leven!!

Als je echte connectie maakt met het leven om je heen, vind je daardoor ook meer je plek op deze aarde. Dit is mijn plek op de aarde en ik hoor hier, net als deze brandnetel, of net als deze scarabee. Ik hoor hier. Het is een gevoel van thuiskomen.

~

Plantgeneeskunde kan enorm krachtig zijn, al heeft het zijn grenzen. In dat geval kan allopathische geneeskunde verder helpen. Dat is zo mooi, dat het één het ander niet hoeft uit te sluiten, dat dat samen kan gaan.

Maar dat je niet voor elk wissewasje naar de dokter hoeft. Dat je dat zelf heel best kan. Die onafhankelijkheid, of autonomie (tot op zekere hoogte natuurlijk), voelt heel sterk.

Wat heeft Rosemary’s cursus me veel gegeven! Mijn wortels zijn gegroeid. Ik sta steviger in de aarde. Ik sta sterker. Ik voel me zoveel meer verbonden met mijn voorouders en verre voorouders. Met de wereld om mij heen, met het planten en bomen-rijk. Ik accepteer mezelf meer zoals ik van nature ben. Naast een schat aan informatie en ‘savoir-faire’, heb ik ook zoveel bijzondere herboristen ontdekt. In eerste instantie natuurlijk Rosemary zelf, die naast herborist, ook een prachtige vrouw vol liefde, vriendelijkheid, wijsheid en kracht is.

Hoe meer ik leer over en mèt de planten, hoe minder ik weet.

Het plantenrijk is zo enorm groot. Verschillende delen van de plant worden vaak gebruikt voor andere en meerdere doeleinden.

Gelukkig is het iets dat mag groeien, en dat oneindig is. Ik geef mijzelf mijn hele leven om te leren. Dat is juist ook zo exciting. Steeds meer leren, in steeds diepere lagen. In steeds andere vormen. Zalven, tincturen, elixirs, infusies, Bach bloesems.…

~

Nadat ik vorige zomer mijn cursus had afgerond, had ik het idee om een deel van het huis om te toveren tot herboristerie om een speciale ruimte te maken om alles te kunnen gaan maken waarover ik droomde . Maar andere zaken hadden onverhoopt voeding nodig. Dus dat kwam even op een laag pitje te staan. Zelfs veel planten die ik met zorg had geoogst en gedroogd in de zomer, bleven in papieren zakjes liggen.

Een paar weken geleden ging ik dat deel van het huis opruimen en kwam ik die zakjes tegen. Die avond nam ik de tijd om al die kruiden in glazen potten met etiketjes te doen. Ik schreef er het volgende over:

« Oooooooo het gevoel kan ik niet omschrijven. Alsof ik een deel van mijzelf terug vindt. Als ik die geuren ruik, de planten voel en door mijn handen laat gaan. Ja…het is gewoon alsof je een oude vriend terug vindt, het gaat heel diep. Ik voel me ineens weer zo veel meer verbonden met…met eigenlijk alles. Net deed ik een raam open om de luiken dicht te doen en zag de sterrenhemel. In een keer voelde ik me ook zo veel meer verbonden met de sterrenhemel. Is dat dan omdat ik net een hele grote kop brandnetel thee heb gedronken? … Het is zo gek..als je er een tijd helemaal niet meer in zit en gewoon theezakjes-thee drinkt en eventjes helemaal niet meer in die kruiden zit…wel qua lezen, tincturen, maar even niet qua voelen, proeven en die verbintenis voelen, dan is het écht een soort van wereld van verschil. Alsof er andere verbindingkjes worden gemaakt in je hersenen, die anders een soort van verdoofd waren of zo. Is heel heel erg bijzonder. En al die kruiden die ruiken zo waanzinnig goed nog, na zoveel maanden en zien er zo goed uit. Dan voel ik wel echt: dit is een deel van mij, ik wil hier gewoon heel graag de hele dag mee bezig zijn. Het is zo gek die kruiden. Het doet wat met me. Die geuren!!! Zomer!! »

Laat ik hier mee eindigen: Ieder mens is eigenlijk herborist. Die vergeten kennis zit ook in jouw bloed. Dieren weten ook precies welke bes of welk blaadje ze moeten eten in geval van ziekte. Op de gehele tijdlijn van de mensheid gebruiken we deze kennis eigenlijk pas heel kort niet meer. Het is een kwestie van leren (te herinneren). Ergens is het de basis van het mens-zijn. Dat leren we niet op school. Op school leer je rekenen, taal, en natuurlijk zoveel meer. Handig. Maar er mist toch wat. Leren hand en hand met de natuur te leven. Planten te herkennen en verwerken. Een relatie vormen met die planten. Zou zo mooi zijn!

Hoe meer je zelf wortel schiet hoe dichter je met die wortels bij de bron komt.

Voel ik mijzelf een herborist? Nee, toch nog niet. Ik ben nu een mens die ontzettend veel van (wilde) planten houdt. Van natuur. Van het leven. Van het wonder van iedere dag.

Ik wil die liefde graag met anderen delen. Delen wat ik heb geleerd, heb gevoeld en dat doorfluisteren.

Zin in!

❤